Socjalizacja kociąt i szczeniąt: co i kiedy pokazać młodym

To, co młode zwierzę pozna w pierwszych tygodniach życia, zostaje z nim na lata. Kocię i szczenię, które w dobrym okresie spotkały różnych ludzi, dźwięki i miejsca, zwykle łatwiej radzą sobie ze zmianami, mniej boją się i szybciej zadomawiają w nowym domu. Poniżej praktyczny przewodnik dla hodowcy: kiedy, co i jak — i z jakimi ostrożnościami.

Krótka odpowiedź

Okres socjalizacji to czas, gdy młode najłatwiej uczy się, że świat jest bezpieczny. U kociąt trwa mniej więcej od 2. do 7.–9. tygodnia, u szczeniąt od 3. do 12.–14. tygodnia. W tym czasie dawaj młodym krótkie, spokojne i pozytywne doświadczenia: różnych ludzi, dźwięki, powierzchnie, przedmioty, transport i krótkie chwile samotności. Nie przeciążaj — jedno nowe doświadczenie naraz, zawsze z możliwością wycofania się.

Okna rozwoju

U kociąt najważniejsze są pierwsze tygodnie kontaktu z ludźmi, delikatna obsługa, nauka kuwety i zabawy z rodzeństwem. U szczeniąt okres jest dłuższy i obejmuje także kontakt z innymi zwierzętami, dźwiękami, powierzchniami i miejscami. Po tych okresach młode nadal się uczy, ale nowe rzeczy mogą wywoływać większy strach.

Tydzień po tygodniu

• 0–2 tygodnie. Ciepło, mleko matki i delikatny dotyk. Obsługuj młode krótko i łagodnie, z czystymi rękami; nie zabieraj go od matki na długo.
• 2–4 tygodnie. Oczy i uszy się otwierają; zaczynają się pierwsze zabawy i chodzenie. Wprowadzaj cichy kontakt z ludźmi, głaskanie, głos.
• 4–6 tygodni. Pierwsze stałe pokarmy, zabawy z rodzeństwem, nauka kuwety (u kociąt) i czystości (u szczeniąt). Dźwięki codziennego życia, różne powierzchnie.
• 6–8 tygodni. Więcej ludzi (spokojnie, pojedynczo), pierwsze krótkie jazdy w transporterze, zabawki i różne przedmioty, krótkie chwile bez rodzeństwa.
• 8–12 tygodni. Dalsze doświadczenia z nowym właścicielem; w tym okresie wiele młodych jedzie do nowego domu.

Dotyk i obsługa

Od pierwszych tygodni oswajaj młode z dotykaniem łap, uszu, pyszczka, pazurów i podnoszeniem. Rób to krótko i pozytywnie, z nagrodą (np. smakołykiem lub głosem). U kociąt przydaje się przycinanie pazurków i oswajanie z transporterem, u szczeniąt — z czesaniem, obrożą i szelkami.

Dźwięki, powierzchnie, ludzie

• Dźwięki: włączaj telewizor, odkurzacz, dzwonek do drzwi — cicho i z oddali, stopniowo.
• Powierzchnie i przedmioty: płytki, dywan, trawa, drewno, tunele, pudła, różne zabawki.
• Ludzie: różni dorośli (kobiety, mężczyźni, w czapkach, okularach) i spokojne dzieci pod Twoim nadzorem.
• Inne zwierzęta: spokojne, zdrowe i zaszczepione (u szczeniąt kontakt z obcymi psami dopiero po zaleceniu weterynarza).

Na co uważać

• Nie przeciążaj. Jeśli młode się boi (chowa, drży, ucieka), cofnij się i zacznij od łatwiejszego kroku.
• Higiena i zdrowie. Przed pełnym zaszczepieniem ograniczaj kontakt z obcymi zwierzętami i miejscami, w których mogły być chore zwierzęta; goście myją ręce i nie wchodzą w butach z ulicy.
• Nigdy na siłę. Doświadczenie ma być przyjemne; nagradzaj spokój.
• Bezpieczeństwo. Młode nie zostaje samo z małym dzieckiem ani z psem, którego nie znasz.
• Poradź się weterynarza co do kontaktów z obcymi zwierzętami i wizyt poza domem.

Co przekazać nowemu właścicielowi

Napisz, co młode już poznało: jakie dźwięki, powierzchnie, ludzi, czy jeździło w transporterze, czy zna smycz i kuwetę. Poradź, jak kontynuować socjalizację w nowym domu, i zachęć do kontaktu, gdy pojawią się pytania. Nowy właściciel, który wie, co młode już zna, może spokojnie budować na tym dalej.

Jak ułatwia to Petling

W Petlingu zapiszesz notatki o miocie i o każdym młodym — co zostało poznane, jakie reakcje, jak przebiega rozwój — i dołączysz zdjęcia z kolejnych tygodni. Kalendarz sam układa ważenia i szczepienia, a przypomnienia możesz uzupełnić własnymi zadaniami (np. „krótka jazda w transporterze”). Przy wydaniu masz pod ręką kartę młodego z historią, którą możesz przekazać nowemu właścicielowi.